Raul ve Ivan ile birlikte yıllarca paylaştığımız bu siperlerden, aramızdan fiziksel olarak ayrılışlarının birinci yılında onlara diyebiliriz ki, diğerleri onların bıraktığı yerleri doldurdu...

03.03.2009

Barış isteyen Kolombiyalılar grubu`nun FARC Genel Komutanına gönderdiği mektup

Son dönem mektup üzerinden yürütülen görüşmelerin devamı:

Jimy Rios tarafından yazılmıştır

                                                                                                                      26 Şubat 2009

            Senatör Gustavo Petro, kendilerini dolaylı bir söylemle ´demokratik sol` olarak niteleyen bazı kesimlerin de desteğini alarak, kısa adı CPC olan 1991 Kolombiya Politik Anayasası`nın uygulanmasını talep etti. Bu oportunist, tartışmasının kapsamına, hükümet programı olarak önerdiği ve silahlı mücadeleyi gayri-merulaştırma amacını taşıyan Devlet Anayasası (Carta Magna)`nı  da aldı. Senatör anayasanın ruhunu talep ediyor, böylece birincisi bu şekilde halka karşı ihanetini aklayacak, çünkü o kendilerine sunulan taksiler, burslar, seçim finansmanları için rejime teslim olmuştu ve ikincisi, bununla birlikte neoliberal eklemlenişi ve gelecekteki yasal-yönetsel gelişimi için sempatik bir duruş sergilemiş olacak.

YASA  -I-

Devrimci Toprak Reformu ile ilgili;

(FARC-EP VII. Konferansı tarafından resmi olarak ilan edilmiştir, 14 Mayıs 1982)

FARC-EP Ulusal Konferansı`nın kararları:

İlk olarak 20 Temmuz 1964’te Marquetelia’daki silahlı mücadelenin en yoğun olduğu dönemde resmi olarak açıklanan bu program , FARC-EP’nin 2 Nisan 1993 yılında yapılan SEKİZİNCİ ULUSAL KONFERANSI tarafından düzeltilerek genişletildi.

         Bağımsız, gelişmekte ve barış içinde olan bir ülke arzulayan ve çerçevesi aşağıdaki maddelerde özetlenen, sosyalizme doğru ilerleyen, ulusal, yurtsever, demokratik ve bolivarcı bir hükümet kurma yönünde calışmak isteyen tüm Kolombiyalıları bu platforma davet ediyoruz:

(Eylül 2007)

Halkımıza;

1- Bugün, Nariño Sarayını (başkanlık sarayı) ele geçirmiş, kanunsuz, illegal ve gayri-meşru hükümete karşı, derin kurumsal krizi ve ülkeyi mahveden yönetim tarzını aşmak ve sürekli barışa giden yolları somutlaştırmak için ulusal çapta birlik temelinde direnmek onurlu bir davranıştır.